Najaar 1982: met een klein artikeltje in wat dan nog de Goudsche Courant heet, nodigt de gemeente Gouda belangstellenden uit mee te komen denken over de mogelijkheden van een langlaufbaan op het terrein van De Tobbe. Frits, mijn man, en mij klinkt dit als muziek in de oren: in de twee voorafgaande winterseizoenen zijn wij immers weken achtereen op zondag naar Duinrell gereden om op de kunststofbaan daar de beginselen van het langlaufen te leren. Met ons reageren nog zo’n 25 mensen op de uitnodiging. We ontmoeten er Hans Blijenberg, directeur Sport van de gemeen te Gouda, en Bram Lasschuijt, gepensioneerd schoolhoofd.

Zij hebben het plan de ligweide bij het buitenbad efficiënter te gebruiken en bedacht dat een specifieke wintersport als langlaufen daartoe wellicht mogelijkheden biedt. Er wordt een werkgroepje gevormd, onder leiding van Bram, dat in eerste instantie als gesprekspartner dient van de gemeente; andere namen van het allereerste uur zijn Paul, Nico Berkesteijn, Sam Michaeli, Wouda van Hattem, en ondergetekende. Vanaf dat moment komt alles in een onstuitbare stroomversnelling. Het werkgroepje gaat als vanzelf over in het eerste bestuur van de langlaufvereniging Gouda, die overigens pas bijna 2 jaar later officieel (notarieel) wordt opgericht. Contacten worden gelegd met de Enka; zij produceren de eerste generatie kunststof (zwarte) langlaufloipes en matten voor daal- en stijgtechnieken. Er wordt gezocht naar ski’s en schoenen die geschikt zijn. Najaar 1983: in Gouda worden de eerste langlauflessen gegeven door een goede kennis van Bram: Joop Kat. De toeloop is zo groot, dat Frits al snel moet bijspringen om aan de vraag om lessen te voldoen en kort daarna volgen Hans Egeter en ikzelf. We kunnen niet volstaan met alléén beginnerslessen: er worden lesprogramma’s voor verschillende niveaus uitgewerkt. Ski’s en schoenen worden uitgegeven vanuit het (buitenbad) kleedhokje van de badmeesters onder het gebouw van De Tobbe. Maar al gauw is dat te klein; er wordt een container bij geplaatst. Er is een voortdurend tekort aan ski’s en schoenen in alle gewenste maten. Het bestuur vergadert bij elkaar in de huiskamer; bij Wouda, die nog bij haar ouders woont, zelfs op haar slaapkamer. Al in het eerste winterseizoen maken we onze eerste dagtocht per bus naar de sneeuw in de Ardennen. Er zullen in de jaren daarna nog vele dagtochten en zelfs weekenden volgen, naar de Ardennen of naar het Sauerland. Het zijn de jaren tachtig waarin we redelijke koude winters beleefden. Overigens is het de spanning rond de organisatie, de last minute beslissing rond het al dan niet doorgaan van die tochten, gekoppeld aan de hem overweldigende groei van de vereniging, die voor Bram Lasschuijt aanleiding zijn na twee jaar de voorzittershamer aan mij over te dragen.

Vanaf de eerste lessen verschijnen ook de eerste Nieuwsbrieven: in de wintermaanden elke maand één. Met elkaar stencilt(!) het bestuur die in de kelder van Nico. In de eerste jaren moet alles op een koopje, want er is nauwelijks geld in kas en wat er is wordt gereserveerd voor de grootse wensen die bestuur en trainers al snel ontwikkelen: borstelmatten (de zwarte matten voldoen maar matig), een echte skihut met eigen ingang tegenover het zwembad, een “hoge” heuvel, waarop je afdalingstechnieken werkelijk goed kunt aanleren en beoefenen en dan óók nog nieuwe Salomonbindingen en -schoenen. De contacten met de gemeente zijn uitstekend; zij zijn verrast door de vliegende start van de langlaufsport in het Goudse en omgeving. In de daarop volgende jaren steunen zij ons van harte, ook in de vorm van een substantiële lening, om onze hiervoor genoemde plannen te kunnen realiseren. Hoewel de vereniging, het ledenaantal en het aantal cursisten in die eerste jaren snel groeit, is het net één grote familie. Aan vrijwilligers is zelden gebrek, niet bij bestuursfuncties, niet bij het leggen of ruimen van de baan, maar ook niet als we toestemming krijgen onze zo gewenste skihut te bouwen. Met tientallen mensen wordt er op zaterdag gebouwd, geverfd, geklust, weken en weken achtereen; en altijd verschijnen er wel een paar dames met een grote pan soep voor de harde werkers. Gelijktijdig wordt naast de skihut de nieuwe “grote” heuvel” aangelegd. We zijn er met elkaar zó trots op. En dan, ruim één week voor de officiële ingebruikname van heuvel en hut komt midden in de nacht het bericht: de skihut is volledig afgebrand. Verbijstering alom. Maar er is geen tijd om bij de pakken neer te zitten: de zaterdag direct na de brand zijn al die vrijwilligers er weer, nu om puin te ruimen en twee weken later beginnen we, bijna met nòg meer enthousiasme, met de bouw van de tweede skihut. Eén voordeel: we kunnen dat wat onpraktisch bleek in de eerste hut nu vermijden!
Vanuit de leden ontstaat de wens met elkaar op wintersportvakantie te gaan: naar de Harz, naar het Schwarzwald (waar de wens om daar een trektocht te maken tweemaal niet door kan gaan en we op het laatste moment besluiten tot een hoger gelegen alternatief in Oostenrijk). En sommigen gaan vanaf eind jaren tachtig op trektocht in Noorwegen of Finland. In de zomer wordt er samen gewandeld en gefietst en in 1989 nemen we, op initiatief van Jan en Nel van Dam, voor het eerst deel aan een tweedaagse fietstocht: Scheveningen – Den Helder v.v. En niet te vergeten onvergetelijke Wadlooptochten, de eerste keer – nog voorzichtig – een rondwandeling op Engelmansplaat,; een paar jaar later de grote oversteek naar Schiermonnikoog.
Alles nog eens teruglezend realiseer ik me dat er samen met mijn medebestuursleden en –trainers in die jaren heel wat is gepresteerd en georganiseerd. Er werd een solide basis gelegd voor de verdere uitbouw van onze bloeiende langlaufvereniging, na mij in eerste instantie onder leiding van Aad Morren. Mij persoonlijk is het de tijd, energie en moeite meer dan waard geweest: wat een leuke lessen, wat een prachtige tochten, maar vooral wat een plezier en wat een saamhorigheid met een grote groep medelanglaufers. Kortom: wat een heerlijke tijd met en voor de LLV Gouda!

Marloes Sonneveld-Holla

(dit artikel is gepubliceerd in de nieuwsbrief van mei 2009).