• Verenigingsreis 2019/2020

  • De verenigingsreis 2020 gaat in de periode 1 februari tot 8 februari 2020 weer naar Reit im Winkl. Reit im Winkl ligt in het zuiden van Duitsland, dichtbij de grens naar Oostenrijk. Voor de trouwe deelnemers is het een bekend gebied, we zijn er 2 maal eerder geweest. Het gebied bestaat uit ruim 100 km goed geprepareerde loipes in alle moeilijkheidsgraden. Ook zijn er twee loipes op grotere hoogte die zeer sneeuwzeker zijn.

    We hebben voorlopig 4 éénpersoonskamers en 8 tweepersoonskamers gereserveerd. Indien nodig hebben we ervaring om in de naaste omgeving extra accommodatie te boeken. Na aanmelding zullen we voor de leden die dat wensen een busreis boeken. Mensen die met de auto reizen kunnen bij snelle aanmelding één of meerdere dagen extra boeken.
    De prijs voor een verblijf van één week bedraagt voor een éénpersoonskamer  € 498,00, voor een tweepersoonskamer is de prijs € 448,00. De busreis zal tegen de € 200,00 kosten.

    Men kan zich opgeven voor de reis bij Martien de Vries of bij activiteiten@langlauf.nl

  • Reisverslag

    Dit jaar waren we met 26 deelnemers in de week van 1 t/m 8 februari in het Zuidduitse Reit im Winkl, vlakbij de Oostenrijkse grens. In deze plaats zijn ca. 60 km loipes op een hoogte van 700 á 750 meter, daarnaast zijn er 2 hooggelegen gebieden (de Winkelmoosalm en de Hemmersuppenalm) die zeer sneeuwzeker zijn. We hebben het getroffen: de eerste dagen goede loipes overal, daarna 2 dagen slechter weer met regen en storm op de almen en afsluitend 3 dagen prachtige omstandigheden. Als gewoonlijk schrijft één van de nieuwe deelnemers aan de reis en verslag. Die eer viel te beurt aan Niek de Goeje en Nelly van der Does, die samen met hun kinderen Jaap en Eveline deelnamen.

    Hieronder hun verslag:

    Als debutanten van het verenigingslanglaufvakantieweek valt ons de eer te beurt om verslag uit te brengen aan de lezers van nieuwsbrief en de bezoekers van de website van de vereniging.

    Welnu het startte voor ons op vrijdagmiddag 31 januari toen om 16:00 uur de bus uit Leiden vertrok die ons, via Gouda en met een overstap aan de rand van Nederland, gedurende de nacht naar Reit im Winkl heeft gebracht. De reis was voorspoedig zodat we zaterdagochtend nog in het donker om 7 uur al voor Hotel Bichlhof stonden. Alles leek nog in grote rust, maar gelukkig kon Martien de Vries ons toch al opvangen zodat we om acht uur al aan een lekker Duits ontbijt konden beginnen. Niet iedereen zat in de bus, een deel maakte gebruik van particulier vervoer en niet allemaal slapen we in het hotel, enkelen slapen elders.

    Snel ski’s huren en naar de loipe vlak onder het hotel. Om te wennen gingen we min of meer geregisseerd wat rondjes langlaufen en wat stijgen en dalen. Zorg is daarbij dat jij en niet de ski’s bepalen waarheen en hoe snel je gaat. De sneeuwkwaliteit is prima. Wennen kost tijd en energie en daarom voor consumptie naar een Konditorei in het dorp gegaan. Ik heb Apfeltorte en spectaculaire laagjestaarten gezien. Tweede deel van de middag bestond voor ons na nog wat loipes beproefd te hebben uit sauna- en hotelzwembadbezoek gevolgd door een private verenigingsborrel in de kelder van het hotel. Erg gezellige iedereen te leren kennen en om poolbiljart te leren spelen.
    De hotelkeuken levert om klokke zes een goed gevuld buffet met soep, salades, veel vlees en ook wat vegetarisch en lekkere zoetigheid toe. Goed leven doet vervolgens goed slapen.

    Voor ons gaat de hele reis volgens dat strakke schema: 8 uur stevig ontbijten, halverwege de dag drinken met wat lekkers en klokke zes ‘Gut Bürgerliche Küche’, met z’n allen aan tafel bijpraten, nog even op de kamers wat lezen, of TV kijken en dan heerlijk slapen. Op de dag bekijken we hoe, waar en met wie we welke tochten gaan ondernemen.

    De eerste twee dagen hebben we gelanglauft op de loipen rond het dorp. Deze escapades eindigden op zondag omdat het maandag gewoon de hele dag regende, de sneeuw was pap en de loipes verworden tot smalle beekjes. Eigenlijk bleef alleen nog een wandeling achter het dorp over. Ondanks het regenpak toch een aangename wandeling. Dinsdag begonnen de meesten weer met langlaufen. We wilden graag omhoog, maar door de harde storm was er geen mogelijkheid om op de hooggelegen almen te komen waardoor we ook weer boven het dorp op ijzige loipen terecht kwamen. Rond elven begon het te sneeuwen. Een kleine groep is doorgegaan om uiteindelijk op eigen kracht hoog op de Winklmoosalm te komen. Onderweg verbeterde de ski-conditie aanzienlijk door de sneeuwval en het winnen aan hoogte.

    Woensdag was een echte sneeuwdag. Harde wind en sneeuw die soms met bakken naar beneden kwam en dan weer stopte. Met die wind was het op de vlakte beneden bij het dorp soms een heuse sneeuwstorm. Dat heeft een aantal mensen er niet van weerhouden om met ons naar Seegatterl te langlaufen en vandaar weer terug naar het dorp.

    Vanaf donderdag was het weer gewoon fantastisch: Blauwe lucht en verse sneeuw, zelfs genoeg om in het dal de natte ijsloipes weer om te toveren in goede sneeuwloipes. Die dag zijn we met zowat de hele groep met busjes omhoog gebracht naar de Hemmersuppenalm waar een prachtige loipe was gemaakt door een schitterend wit landschap met uitzichten naar de bergen en op de Chiemsee en de lage vlakte van zuidelijk Beieren.

    Vrijdag volgde weer de Winklmoosalm, voor een deel van de mensen met de lift en voor een deel op eigen kracht bereikt. Dit is ook een alpien skigebied dus wel drukker, maar ook weer met mooie loipes. Eén van die loipes ging nog echt een flink eind omhoog. Voor de helden die al helemaal uit het dal kwamen en die deze erbij pakten was dat best wel zwaar, maar toch geen reden om niet helemaal weer terug te langlaufen naar het dal en naar het hotel. Dat was echt een lange inspannende tocht.

    Zaterdag staat toch ongemerkt al in het teken van vertrek. Om tien uur zijn de kamers allemaal ontruimd en staat alle bagage opgetast beneden in de kelder. Met de vermoeidheid van de tocht van gisteren is het animo voor echt zware tochten wel wat getemperd dus leek de ‘Romantikroute’ wel wat. Toch was deze in ieder geval voor ons zwaarder dan we hadden gedacht en de naam klinkt.
    Deze laatste avond werd er in drie groepen gegeten. In het hotel voor de mensen die een extra nacht hadden geboekt. In een forellenrestaurant voor de visliefhebbers en in de pizzeria voor de rest. Bleef voor ons vanaf negen uur nog de nachtelijke terugreis met de bus die ons goed is bevallen. Zondagochtend om kwart voor twaalf zaten we weer thuis aan de koffie nagenietend van een gezellige topweek waarin iedereen zichzelf op z’n eigen niveau ten zeerste heeft vermaakt. Vanaf deze plek wil ik nogmaals Martien en Dorien bedanken die deze verenigingsreis hebben georganiseerd.